Filmliefde

Kung Fu Hustle! Omdat ik in jaren niet zo heb gelachen om een film. Ik heb wel bij andere films om scènes heel hard gelachen, bijvoorbeeld om de whiskeyscène uit Lost in Translation, die is meesterlijk. Maar om Kung Fu Hustle heb ik van het begin tot het einde blauw gelegen. Ook geen idee waarom, heel veel mensen vinden er niets aan en vinden het flauwekul. Maar ik heb echt tranen met tuiten gelachen, het hield maar niet op. Een van de meest onderschatte films die ik in jaren heb gezien.

Breaking the Waves. Omdat dat een thema was waar ik op dat moment in mijn leven enorm mee bezig was. Ja, waarom ontroert iets je..het greep me zo enorm aan. Die relatie snapte ik heel erg, haar geloof in God was iets waar ik op dat moment heel erg mee bezig was. Ik kan me niet eens meer herinneren waar het verhaal nou exact over ging. Maar ik weet nog wel dat het me allemaal enorm aangreep.

De eerste associatie die nu bij me te binnen schiet, is Julia Roberts. Maar ik heb geen idee. Niet echt fan van haar of zo, nooit verliefd op haar geweest. Ik vond Pretty Woman niet veel aan. Maar ik kan me op dit moment echt niets anders bedenken.

Een paar titels wedijveren om die titel... The Shining van Kubrick. Ik vond Spoorloos van George Sluizer verschrikkelijk naar. En mijn jeugdtrauma is natuurlijk Jaws. Ik was een jaar of veertien, vijftien. Dat was trouwens het eerste dat ik dacht toen ik Steven Spielberg ontmoette om te praten over Minority Report: ik vond hem enorm op Robert Shaw lijken, die in Jaws die haaienjager Quint speelt. Dat heb ik hem toen ook gezegd 'You look like Robert Shaw'. Nu ik er over nadenk eigenlijk een hele rare opmerking als je voor het eerst een gesprek met Steven Spielberg hebt. Maar hij begon meteen de prachtigste Robert Shaw-verhalen te vertellen: dat het een enorme alcoholist was, en dat hij geen enkele draaidag uit zichzelf zijn bed uit wilde komen, dat ze hem letterlijk uit zijn hotelkamer moesten slepen om hem op de set te krijgen. En ik kon de hele tijd niets anders denken dan 'wauw, ik praat hier met de maker van Jaws!! de veroorzaker van mijn jeudgtrauma!'. Ik kon niet meer in de Loosdrechtse Plassen zwemmen of ik hoorde weer die muziek: 'tata-tata-tata-tata'!

De beste actiefilm is eigenlijk altijd de laatste actiefilm die je gezien hebt... toch? Maar het is niet echt mijn genre. The French Connection: dat vond ik echt een heel indrukwekkende film. Al die carchases, het is dreigend, Gene Hackman is geweldig, een van de beste acteurs ooit. En Kung Fu Hustle natuurlijk!

Man, dat is zo moeilijk... de beste aller tijden. Ik kan er wel twintig noemen! Death in Venice in elk geval. Breaking the Waves. Interiors van Woody Allen. Total Loss van Dana Nechushtan. Streamers van Robert Altman. Die laatste Kubrick (red. Eyes Wide Shut), met Kidman en Cruise. Magnolia van Paul T. Anderson. The Sound of Music - meesterwerk! Days of Heaven van Terrence Malick. En alles van Wong Kar-Wai! Nee, ik kan niet kiezen, sorry. Echt te moeilijk. Pistool op mijn slaap? Happy Together, van Wong Kar-Wai. Zo'n aangrijpende film, zo mooi. Gaat over leven, en liefde. Zo ongeënsceneerd, bijna ongegeneerd rommelig. Echt geweldig. Tegenwoordig is Wong Kar-Wai enorm gestileerd, maar toen nog niet. En eigenlijk vond ik dat veel beter, veel authentieker. Dat is ook wel een droomregisseur, met wie ik dolgraag nog een keer zou willen werken. Ik ben een keer in de running geweest voor een nieuw project van hem, maar dat project liep helaas spaak. Maar het contact tussen hem en mij is er geweest - ik hou hoop voor de toekomst.

Ja... er moeten echt wel bijzonderdere ervaringen dan dat zijn. Maar de eerste keer dat ik Angelina Jolie ontmoette, voor de opnames van Beyond Borders. Het was een van de eerste scenes die we opnamen, het grote openingsbal. Het werd in Montreal gefilmd. Ik had daarvoor wel een paar scènes met Clive (red. Owen) gedaan, maar nog niet met haar. We sliepen allebei in het Savoy in Montreal. Na de opnames gingen we weer naar dat hotel toe. En dat is een heel oud hotel: daar hebben ze nog liftjes ter grootte van deze tafel. Angelina en ik gingen samen naar boven in zo'n heel klein, krap liftje. En het was een héél langzaam liftje, en wij sliepen op de bovenste verdieping. Voor mijn gevoel stond ik daar anderhalf uur met Angelina in die lift. En ik had haar nog nooit echt gesproken, ik had haar één keer in het voorbijgaan de hand geschud. Ik stond in dat liftje, ik was doodnerveus, kon alleen maar naar mijn schoenen kijken de hele tijd. Maar dat zag er natuurlijk niet uit: ik dacht 'nu moet ik wat doen! ik moet haar aankijken!'. Dus ik ging met mijn blik omhoog - dan moet je dus eerst voorbij die tieten, dan voorbij die lippen, en toen kwam ik bij haar ogen. En bèng, ze keek me aan! Heel raar, maar voor mijn gevoel was dat moment toch één van de defining moments in mijn leven. En nog diezelfde liftreis hadden we een normaal gesprek, als twee gewone mensen. Krajiceck heeft ooit gezegd dat als je één keer van een top 10-speler wint, dat je dan echt iemand bènt. En dat gevoel had ik toen ik dat eerste gesprek met Angelina Jolie had overleefd. Er zijn natuurlijk veel bijzonderder momenten, ik heb met heel veel heel bijzondere mensen mogen werken. Maar dit moment blijft ook na zoveel jaren voor mij heel erg mooi en belangrijk.

Weer zo'n moeilijke... hebben mensen dit soort antwoorden altijd paraat? Misschien de scène waarin Johnny Depp weg vaart op een boot in Dead Man van Jim Jarmusch. Er gebeurt eigenlijk niets, maar dat moment is zo mooi. Ik vind het altijd prachtig als er niets gebeurt in beeld. Er gebeurt mijns inziens altijd veel te veel in beeld, omdat regisseurs bang zijn dat er anders te weinig te zien is of zo. Death in Venice is ook zo'n film die zijn kracht juist put uit het feit dat er eigenlijk maar heel weinig gebeurt. Daar hou ik heel erg van. De manier waarop Johnny Depp in Dead Man helemaal niets doet, behalve eigenlijk een beetje door het beeld lopen... wauw. En dan is hij stervende, en dan vaart hij weg in die boot... in zijn eenvoud een meesterlijk moment.

The Aristocats, denk ik. Ik was zeven, acht jaar oud. Of Herbie, een van die twee. In elk geval iets van Disney. Maar ik was meer onder de indruk van eerste film die ik op televisie zag: Fanfare van Bert Haanstra. Daar was ik echt enorm, enorm van onder de indruk. Zo'n intelligente film, zo goed bedacht allemaal. Ook een defining moment, denk ik. Ik kon als kind het verschil tussen film en realiteit nooit zo goed definiëren. Ik zat vroeger op paardrijden. En ik dacht oprecht dat als ik op een paard zat en een indianenpak aan trok, dat ik dan ook meteen een indiaan wàs. Mijn oma heeft mij toen uitgelegd dat dat niet zo was.

De Vierde Man, denk ik. Heeft de meeste indruk op me gemaakt. Het verhaal, Jeroen Krabbe, de manier waarop het allemaal gefilmd is. Maar ik ben ook wel stiekem een groot fan van Paul Verhoeven. Ik vond Spetters ook heel erg goed. Ik vond Showgirls zelfs heel erg goed! Maar dat mag je eigenlijk niet opschrijven, dat is zo not done he. Ik zou ook dolgraag een keer met Verhoeven willen samenwerken. Of Simon, van Terstall. Vond ik heel erg goed, héél erg goed. Vergeet ik ook nooit meer.

Ever? De rol van Mickey Rourke in Rumble Fish. Omdat ik dan Matt Dillon tegen me op had kunnen laten kijken.