Recensie - Death Proof (2007)
De Slasher volgens Tarantino
door Jesse Heijnis
Quentin Tarantino speelt graag met de tijd. In Pulp Fiction en Kill Bill lopen heden en verleden strak door elkaar. Reservoir Dogs bevat meerdere flashbacks die het verhaalverloop moeten verklaren en in Jackie Brown herhaalt Tarantino drie keer de sleutelscène vanuit een ander oogpunt. In het genre onstijgende Death Proof verloopt het verhaal volledig chronologisch; wat niet wil zeggen dat Tarantino's plot en filmwereld daardoor conventioneler worden. Integendeel.
Hoewel Death Proof als uitgangspunt de slasherfilm heeft, wijst alleen de aanwezigheid van een bloeddorstige psychopaat en acht (vrouwelijke) potentiële slachtoffers daar op. Verder kent de film geen grenzen: het moordwapen is een stuntauto, de psychopaat een stuntman en zijn slachtoffers alles behalve makke lammetjes. Net als je denkt de film door te hebben, staat alles weer op z'n kop.
In plaats van bloed en angst zijn Tarantino's dialogen het hoofdingrediënt. Misschien minder scherp dan in voorgaand werk, maar nog altijd tien keer leuker dan wat de rest van filmmakend Amerika weet te produceren.
Visueel heeft de regisseur opnieuw een stap voorwaarts gemaakt. Voor het eerst is hij nu ook zelf verantwoordelijk voor de cinematografie. Zijn talent blijkt niet alleen tijdens de brute geweldsscènes, ook in de rustpunten vergeet je soms met je ogen te knipperen. Gedurende een dialoog aan een eettafel cirkelt zijn camera in één lange beweging langs vier goedgebekte hoofdpersonages. Dat levert een minuten lang durend shot om van te watertanden op.
Niks geen Grindhouse
De ondertitel van Death Proof - 'A Grindhouse Feature' - verwijst naar de pijnlijke voorgeschiedenis. Samen met zijn maatje Robert Rodriguez (Sin City) wilde Tarantino een ode brengen aan de Amerikaanse Grindhouses. In deze filmhuizen - die hun hoogtijdagen vierden in de jaren 70 - kon je altijd terecht voor non-stop vertoningen van de meest bizarre B-films. Om die ervaring te kunnen evenaren, maakten beide regisseurs een film en vroegen ze meerdere collega's om een neptrailer te produceren. Dit alles tezamen vormden uiteindelijk de meer dan drie uur durende film Grindhouse.
Maar wat besloten de producerende Weinstein broertjes in al hun financiële wijsheid? De film moest voor de niet-Engelstalige markt in tweeën worden gesplitst. Tarantino en Co. hebben daar blijkbaar mee ingestemd en dus is Planet Terror - de zombiefilm van Rodriquez - samen met de neptrailers verbannen naar een releasedag in augustus. Zelfs Groot-Brittannië en een groot deel van Amerika moeten het nu doen met de twee losse delen, aangezien de volledige film overzees al behoorlijk is geflopt.
Dat met het solo-optreden van Tarantino ons de beloofde 'Double Feature Grindhouse ervaring' door de neus wordt geboord, is natuurlijk te idioot voor woorden. Onvergefelijk is het echter niet. Wie er over blijft mokken mist een filmbelevenis zoals alleen Tarantino die kan leveren: herkenbaar maar onvoorspelbaar, kalm maar onnavolgbaar, sexy en bloederig. Tel tot tien, strijk met je hand over je hart en accepteer zijn het-spijt-me-bloemetje bestaande uit 20 minuten extra materiaal. Niet zeuren, maar zien!
In plaats van bloed en angst zijn Tarantino's dialogen het hoofdingrediënt. Misschien minder scherp dan in voorgaand werk, maar nog altijd tien keer leuker dan wat de rest van filmmakend Amerika weet te produceren.
Visueel heeft de regisseur opnieuw een stap voorwaarts gemaakt. Voor het eerst is hij nu ook zelf verantwoordelijk voor de cinematografie. Zijn talent blijkt niet alleen tijdens de brute geweldsscènes, ook in de rustpunten vergeet je soms met je ogen te knipperen. Gedurende een dialoog aan een eettafel cirkelt zijn camera in één lange beweging langs vier goedgebekte hoofdpersonages. Dat levert een minuten lang durend shot om van te watertanden op.
Niks geen Grindhouse
De ondertitel van Death Proof - 'A Grindhouse Feature' - verwijst naar de pijnlijke voorgeschiedenis. Samen met zijn maatje Robert Rodriguez (Sin City) wilde Tarantino een ode brengen aan de Amerikaanse Grindhouses. In deze filmhuizen - die hun hoogtijdagen vierden in de jaren 70 - kon je altijd terecht voor non-stop vertoningen van de meest bizarre B-films. Om die ervaring te kunnen evenaren, maakten beide regisseurs een film en vroegen ze meerdere collega's om een neptrailer te produceren. Dit alles tezamen vormden uiteindelijk de meer dan drie uur durende film Grindhouse.
Maar wat besloten de producerende Weinstein broertjes in al hun financiële wijsheid? De film moest voor de niet-Engelstalige markt in tweeën worden gesplitst. Tarantino en Co. hebben daar blijkbaar mee ingestemd en dus is Planet Terror - de zombiefilm van Rodriquez - samen met de neptrailers verbannen naar een releasedag in augustus. Zelfs Groot-Brittannië en een groot deel van Amerika moeten het nu doen met de twee losse delen, aangezien de volledige film overzees al behoorlijk is geflopt.
Dat met het solo-optreden van Tarantino ons de beloofde 'Double Feature Grindhouse ervaring' door de neus wordt geboord, is natuurlijk te idioot voor woorden. Onvergefelijk is het echter niet. Wie er over blijft mokken mist een filmbelevenis zoals alleen Tarantino die kan leveren: herkenbaar maar onvoorspelbaar, kalm maar onnavolgbaar, sexy en bloederig. Tel tot tien, strijk met je hand over je hart en accepteer zijn het-spijt-me-bloemetje bestaande uit 20 minuten extra materiaal. Niet zeuren, maar zien!
Reacties (0)
Geef jouw reactie
Jouw Cijfer
